Na skraju wielkiej przepaści, gdzie kończył się las, a zaczynały góry, mieszkała wiewiórka o imieniu Kika. Każdego dnia siadała na swojej ulubionej gałęzi i patrzyła w dal, marząc… o lataniu.

Kiko Riko był psem z charakterem. Małym, z zawadiackimi uszkami, lekko przekrzywionym ogonkiem i spojrzeniem, które mówiło: „Ja tu rządzę”. Mieszkał na co dzień w słonecznej Kalifornii...

W pewnej cichej dzielnicy stał sobie żółty domek z zielonym ogrodem. Mieszkała tam Hania — dziewczynka z wielką wyobraźnią, w której wszystko mogło stać się przygodą.

W samym sercu Tatr, niedaleko Zakopanego, mieszkał pewien miś. Nazywał się Bruno. Miś Tadzik był puszysty, mięciutki i bardzo, bardzo sprytny. Ale przede wszystkim – był straszliwie łakomczuchowaty.

Za zielonym pagórkiem, tuż przy strumyku, mieszkały trzy zajączki: Kicuś, Tupcio i Łatek. Każdy z nich miał inną osobowość.

Emilka miała jedenaście lat, jasne włosy splecione w dwa warkocze i ogromną wyobraźnię. Mieszkała na skraju miasteczka, tuż przy lesie, z mamą, tatą i... wyjątkowym psem.

W dolinie, gdzie płynęła szeroka rzeka, znajdowała się mała wioska. Ludzie żyli tam spokojnie, uprawiali pola, hodowali zwierzęta i cieszyli się ciszą. Rzeka dawała im wodę do picia i podlewania roślin, ale czasem bywała kapryśna. Gdy spadł większy deszcz, woda podnosiła się niebezpiecznie.

W odległej przestrzeni kosmicznej, wysoko nad Ziemią, krążyła stacja badawcza „Orion-7”. Na jej pokładzie pracowało sześciu astronautów, którzy zajmowali się badaniami bardzo ważnych spraw: jak działa kisiel w stanie nieważkości i czy można smażyć naleśniki na podczerwień.

Na końcu wsi, tam gdzie kończy się droga, a zaczynają pastwiska i góry, mieszkał mały piesek imieniem Kajtek. Miał czarną sierść, bystre oczka i zawsze zawiązaną czerwoną chustę na szyi – jak prawdziwy poszukiwacz przygód.

Był sobie letni, słoneczny poranek — taki, że powietrze pachniało słońcem, trawą i wakacjami. Mała Hania, która miała zaledwie cztery lata i wielkie marzenie o zostaniu syrenką, włożyła różowy kapelusik i sandałki, i razem z mamą oraz ogromnym, kudłatym psem poszła nad jezioro.

Pewnego razu, w krystalicznie czystych wodach oceanu, nurek o imieniu Marek zanurzył się, aby podziwiać podwodny świat pełen kolorowych ryb i tańczących wodorostów. Pływał spokojnie, ciesząc się ciszą i pięknem morskiego życia.

W małym miasteczku zwierząt, gdzie wszystkie zwierzęta żyły w zgodzie, był jeden wyjątkowy policjant – żyrafa o imieniu Gracjan. Gracjan był bardzo wysoki i dzięki długiej szyi widział wszystko z daleka. Mieszkańcy go uwielbiali, bo zawsze pomagał w każdej sytuacji.

Dawno, dawno temu, w małej wiosce pełnej zwierzątek mieszkały dwa sprytne stworzenia: Kotek i Królik. Nazywano ich "gagatkami", bo zawsze kombinowali coś podejrzanego. Kotek miał czarne futerko i wielkie, zielone oczy, a Królik był szary, z długimi uszami, które potrafił stawiać na baczność, kiedy szykowali jakiś plan.

Gdy dotarli na miejsce, Antek uważnie rozejrzał się dookoła. Woda była głęboka i szybka, a kamień, na którym stał Kubuś, był śliski.

Dawno, dawno temu, w małym miasteczku, żył sobie żółw o imieniu Leon. Ale Leon nie był zwyczajnym żółwiem – był strażakiem! I nie tylko strażakiem, ale i dowódcą całej ekipy ratunkowej. Choć był wolny, miał ogromne serce i nigdy się nie poddawał. Miał też dwóch pomocników: sprytnego lisa Piotrka i szybkiego królika Przemka.

W niewielkiej wiosce o nazwie Ciche Łąki mieszkał 11-letni Marek Gengarek, przez przyjaciół znany jako Gengar. Miał on uroczego i niezwykle sprytnego psa o imieniu Bąbel, który był rasy foxterier. Bąbel miał zawsze mnóstwo energii, a jego głównym celem było ciągłe wpędzanie Marka i reszty dzieciaków w różne zwariowane sytuacje.

W malowniczej wiosce, gdzie każda ścieżka była otoczona pachnącymi kwiatami, mieszkał Listonosz Lis – największy i najszybszy listonosz w całym lesie. Lis miał torbę pełną przesyłek i listów, a każdy dzień przynosił mu nowe przygody. Dziś zapowiadał się wyjątkowo ciekawie, bo miał odwiedzić cztery niezwykłe zwierzaki.

Pewnego słonecznego popołudnia, Agatka wybrała się z tatą na spacer do parku. Dziewczynka miała na sobie kolorową sukienkę, a na głowie jej złociła się mała czerwona kokarda. Park był pełen ptasiego śpiewu, a listki drzew szumiały lekko, kołysane ciepłym wiatrem. Agatka wesoło podskakiwała, trzymając tatę za rękę, gdy nagle zauważyła coś białego pomiędzy krzewami.

Maja każdego dnia przychodziła do lasu, aby spotkać się ze swoim przyjacielem — dużym, szarym wilkiem, którego uratowała pewnego razu, gdy był ranny. Nadali mu imię Cień, bo zawsze pojawiał się cicho, jakby wyrastał z samej mgły. Pewnego dnia Maja zauważyła, że Cień jest wyjątkowo smutny. Postanowiła dowiedzieć się, dlaczego.