Na samym skraju szerokiego chodnika, tuż przy szarej kostce brukowej, wyrósł mały, zielony kiełek. Wiosenny deszczyk często go poił, a ziemia była jeszcze wilgotna i miękka.

Dawno, dawno temu, w spokojnym miasteczku Le Melville, mieszkał niezwykły paw o imieniu Paweł. Ale nie był to zwykły paw — oj nie! On nie dbał o ogon jak inne pawie. On dbał o... głos!

Wśród zielonej, szumiącej łąki, stał sobie Domek Tadzik. Miał czerwone ceglane policzki, czarne gumiaczki z fundamentów i elegancką, szarą czapkę z dachówek. Na twarzy miał duże, szerokie oczy z szyb, którymi codziennie wypatrywał przygód.

Natalia miała 10 lat i jedno wielkie marzenie – chciała zostać gwiazdą k-popu. Nie chciała jednak podążać tą samą drogą, co wszyscy inni, którzy pragnęli sławy w tym świecie. Miała inny pomysł: zamierzała śpiewać po polsku i pokazać światu, że jej ojczysty język może brzmieć równie pięknie, co koreański.