W królewskim królestwie Karolowa król Karol krzątał się w kramie koralików. Królowa Karolina, kolekcjonerka korali koloru koralowego, kończyła właśnie kolejne koło koronki, kiedy król wpadł do komnaty jak burza.

Dawno, dawno temu, w dolinie pełnej pachnących kwiatów, mieszkał niezwykły jednorożec o grzywie w kolorach tęczy. Nazywał się Luminia. Każdego ranka, kiedy słońce wschodziło nad górami, jej grzywa...

Za kuchenną szafką, tuż obok lodówki, mieszkała mała myszka imieniem Marlenka. Jej dom nie był zwykłą dziurą w ścianie – to był najbardziej pomysłowy apartament w całym domu.

Na samym skraju szerokiego chodnika, tuż przy szarej kostce brukowej, wyrósł mały, zielony kiełek. Wiosenny deszczyk często go poił, a ziemia była jeszcze wilgotna i miękka.

Za zielonym pagórkiem, tuż przy strumyku, mieszkały trzy zajączki: Kicuś, Tupcio i Łatek. Każdy z nich miał inną osobowość.

Emilka miała jedenaście lat, jasne włosy splecione w dwa warkocze i ogromną wyobraźnię. Mieszkała na skraju miasteczka, tuż przy lesie, z mamą, tatą i... wyjątkowym psem.

W dolinie, gdzie płynęła szeroka rzeka, znajdowała się mała wioska. Ludzie żyli tam spokojnie, uprawiali pola, hodowali zwierzęta i cieszyli się ciszą. Rzeka dawała im wodę do picia i podlewania roślin, ale czasem bywała kapryśna. Gdy spadł większy deszcz, woda podnosiła się niebezpiecznie.

Dawno, dawno temu — a dokładnie w zeszły wtorek — w pewnym zielonym zagajniku mieszkał Królik Przemek. Ale nie był to zwykły królik. O nie! Przemek miał jedno marzenie: zostać pilotem samolotów pasażerskich.

W odległej przestrzeni kosmicznej, wysoko nad Ziemią, krążyła stacja badawcza „Orion-7”. Na jej pokładzie pracowało sześciu astronautów, którzy zajmowali się badaniami bardzo ważnych spraw: jak działa kisiel w stanie nieważkości i czy można smażyć naleśniki na podczerwień.

Wśród zielonej, szumiącej łąki, stał sobie Domek Tadzik. Miał czerwone ceglane policzki, czarne gumiaczki z fundamentów i elegancką, szarą czapkę z dachówek. Na twarzy miał duże, szerokie oczy z szyb, którymi codziennie wypatrywał przygód.

Pewnego ranka, dokładnie o 6:42, w pokoju trzynastoletniej Poli rozległ się PIP PIP PIP! – jej budzik w telefonie. Pola była bardzo śpiąca. Tak bardzo, że nawet nie otwierając oczu, zaczęła w półśnie macać po szafce nocnej. Trafiła na telefon, ale zamiast go wyłączyć… 

Był sobie letni, słoneczny poranek — taki, że powietrze pachniało słońcem, trawą i wakacjami. Mała Hania, która miała zaledwie cztery lata i wielkie marzenie o zostaniu syrenką, włożyła różowy kapelusik i sandałki, i razem z mamą oraz ogromnym, kudłatym psem poszła nad jezioro.

W pewnym słonecznym miasteczku nad morzem, tuż obok budynku z napisem "Policia Local", rządziła… nie, nie pan policjant… tylko mewa! Nazywała się Majka i codziennie rano, o ósmej zero-zero, stawała na środku skrzyżowania i zaczynała swoją służbę

Kotka Mira i króliczka Mija były najlepszymi przyjaciółkami. Pewnego słonecznego poranka postanowiły wybrać się na spacer do pobliskiego lasu.

Pewnego razu, w małym miasteczku, gdzie wszyscy mieszkańcy cieszyli się spokojem i ciszą, mieszkał sobie Terrier walijski o imieniu Tofik. Tofik był psem pełnym energii i uwielbiał szczekać. Każdego wieczoru, kiedy tylko robiło się ciemno, Tofik czuł, że musi się podzielić swoimi myślami ze światem.

W malowniczej nadmorskiej zatoce mieszkały trzy miłe syrenki: Melodia, Lilia i Fala. Pewnego słonecznego dnia, mała dziewczynka o imieniu Ania płynęła łódką razem z rodzicami. Ania miała na szyi złoty medalik, który był dla niej bardzo ważny, ponieważ dostała go od swojej ukochanej babci. Kiedy Ania pochyliła się nad burtą łódki, żeby lepiej zobaczyć kolorowe rybki, medalik przypadkiem zsunął się z jej szyi i wpadł do wody.

W małej, spokojnej rybackiej zatoce, u zboczu kamienistego wybrzeża, życie toczyło się wolno i beztrosko. Rybackie chaty stały wzdłuż brzegu, a dzieci bawiły się na piaszczystej plaży, budując zamki z piasku i ścigając się z falami.

W małej wiosce na skraju lasu, mieszkał zły kogut o imieniu Rafał. Rafał był najwredniejszym kogutem, jakiego kiedykolwiek widzieli ludzie w tej wiosce. Atakował wszystkich: kury, kaczki, a nawet dzieci, które przychodziły po jajka. Kogut był wielki, miał ostre pazury i kolorowe, błyszczące pióra, które wyglądały bardzo groźnie.

Pewnego razu, w magicznym lesie pełnym tajemnic i cudów, żył mały świetlik o imieniu Lumik. Lumik był bardzo odważnym i ciekawskim świetlikiem, zawsze gotowym na nowe przygody. Jego ulubionym zajęciem było latanie po lesie w poszukiwaniu przygód i pomaganie swoim przyjaciołom.