W pewnym cichym mieszkaniu na trzecim piętrze żyły sobie dwa koty: Puszek, znany specjalista od drzemek strategicznych, oraz Feluś, wielki myśliciel i samozwańczy profesor od spraw...

Na cichym wybrzeżu, gdzie błękitne fale kołysały się powoli, stał stary żaglowiec. Od dawna nikt nim nie pływał, więc zdążył trochę zardzewieć i potrzebował solidnej naprawy.

W spokojnej, zielonej okolicy mieszkał piesek o imieniu Czaruś. Był niezwykły – wyglądał jak miniaturowy labrador: miał krótki pyszczek, lśniące futerko i uśmiech, który od razu poprawiał...

W ogrodzie za domem mieszkała wesoła wiewiórka. Miała rude futerko, puszysty ogon i nazywała się Fisia. Skakała po drzewach jak akrobatka i chowała orzeszki w dziuplach i pod liśćmi.

W pewnym spokojnym domu na przedmieściach mieszkał sobie pies o imieniu Fafik. Był to kudłaty labradoodle – ani za duży, ani za mały, o miękkim futrze i radosnym spojrzeniu.

Na końcu wioski, gdzie śnieg nie topnieje nawet w lipcu, mieszkał pies haski o imieniu Hassi. Hassi był nie tylko piękny (sierść jak śnieżna wata i oczy jak niebo w styczniu), ale też… niezły psotnik!

W pewnej cichej dzielnicy stał sobie żółty domek z zielonym ogrodem. Mieszkała tam Hania — dziewczynka z wielką wyobraźnią, w której wszystko mogło stać się przygodą.

Była niedziela. Ania budziła się wyjątkowo powoli. Przetarła oczy i zeszła do kuchni w piżamie w biedronki. Tata czytał gazetę, mama nalewała kakao, a Kuba kłócił się z dziadkiem o to, kto wygrałby w wyścigu: gepard czy struś.

Pewnego pogodnego poranka kot Leo zeskoczył z tramwaju numer 1 na przystanku pod Wawelem, a zaraz za nim wyskoczyła Mia, trzymając w łapce notes pełen planów.

Ania miała siedem lat, ogromne niebieskie oczy i niesamowitą ciekawość świata. Pewnego sobotniego popołudnia siedziała przy stole w kuchni, kolorując obrazek.

Za kuchenną szafką, tuż obok lodówki, mieszkała mała myszka imieniem Marlenka. Jej dom nie był zwykłą dziurą w ścianie – to był najbardziej pomysłowy apartament w całym domu.

Gdzieś bardzo daleko, za milionem gwiazd i kilkoma dziurami w kosmosie, żyła sobie wesoła gromadka małych ufoludków.

Natan siedział na strychu u dziadka, przeglądając stare mapy i książki. Nagle jego wzrok przyciągnęła pożółkła kartka z dziwnym znakiem przypominającym wąską dolinę otoczoną górami.

Na samym skraju szerokiego chodnika, tuż przy szarej kostce brukowej, wyrósł mały, zielony kiełek. Wiosenny deszczyk często go poił, a ziemia była jeszcze wilgotna i miękka.

Za zielonym pagórkiem, tuż przy strumyku, mieszkały trzy zajączki: Kicuś, Tupcio i Łatek. Każdy z nich miał inną osobowość.

Emilka miała jedenaście lat, jasne włosy splecione w dwa warkocze i ogromną wyobraźnię. Mieszkała na skraju miasteczka, tuż przy lesie, z mamą, tatą i... wyjątkowym psem.

W dolinie, gdzie płynęła szeroka rzeka, znajdowała się mała wioska. Ludzie żyli tam spokojnie, uprawiali pola, hodowali zwierzęta i cieszyli się ciszą. Rzeka dawała im wodę do picia i podlewania roślin, ale czasem bywała kapryśna. Gdy spadł większy deszcz, woda podnosiła się niebezpiecznie.

Pewnego słonecznego poranka dwa przyjacielskie koty – Leo i Mia – wyskoczyły z pociągu na Dworcu Centralnym w Warszawie. Mia miała na szyi kolorową mapę, a Leo – plecak pełen przysmaków i… lornetkę, bo chciał wypatrzeć wszystko, co tylko się da!

Dawno, dawno temu — a dokładnie w zeszły wtorek — w pewnym zielonym zagajniku mieszkał Królik Przemek. Ale nie był to zwykły królik. O nie! Przemek miał jedno marzenie: zostać pilotem samolotów pasażerskich.